पोखरा-भदौ १० गते रसुवाको भोटेकोशी नदीमा आएको विनाशकारी बाढीले सयौं परिवारलाई शोकमा डुबाएको छ। बाढीले बगाएर विभिन्न जिल्लामा पुर्‍याएका शवहरू अहिले पोखराका अस्पतालका शवगृहमा राखिएका छन्, जहाँ हरेक दिन  आफन्तको खोजीमा आउने आफन्तहरूको आँसु र पीडाले भारी बनेको छ।

तनहुँ, गोरखा र धादिङका विभिन्न स्थानमा फेला परेका १०२ जनाको शव राख्ने ठाउँ अभाव भएपछि ती शव पोखरा ल्याइएको हो। हाल ती शव पोखरा स्वास्थ्य विज्ञान प्रतिष्ठान (पश्चिमाञ्चल क्षेत्रीय अस्पताल-गण्डकी अस्पताल) र मणिपाल शिक्षण अस्पतालमा राखिएका छन्। शवगृहका चिसा कोठाभित्र अज्ञात शवहरूको पंक्ति छ भने बाहिर हराएका छोराछोरी, बाबुआमा, श्रीमान्–श्रीमती वा आफन्तको खोजीमा आएका परिवारजनको लामो प्रतीक्षा।

बेपत्ता आफन्तको खोजीमा रसुवा, नुवाकोट, धादिङ, चितवनलगायत जिल्लाबाट परिवारका सदस्य पोखरा पुगेका छन्। कतिपयले दिनौँदेखि सम्पर्कविहीन रहेका आफ्ना प्रियजनको कुनै खबर पाइन्छ कि भन्ने आशामा अस्पतालका शवगृह चहारिरहेका छन्। शवको अनुहार हेर्दा आफ्नो मान्छे भेटिने डर र नपाइने आशा दुवै भावनाबीच उनीहरू संघर्षरत देखिन्छन्।

अस्पताल परिसरमा देखिने दृश्य हृदयविदारक छ। कोही आमाले हराएको छोराको तस्बिर हातमा बोकेर शव पहिचान गर्न पुगेकी छन् भने कोही वृद्ध बाबु छोराको खोजीमा थकित पाइला चाल्दै अस्पतालको ढोकासम्म आइपुगेका छन्। आफन्त भेटिने आशा अझै जीवित भए पनि शवगृहबाट बाहिर निस्कँदा धेरैका आँखाबाट अविरल आँसु बगिरहेको देखिन्छ।

पोखरामै रहेका स्थानीय आफन्त तथा चिनेजानेका मानिसहरू पनि बाढीपीडित परिवारको आग्रहपछि शव पहिचानमा सहयोग गर्न अस्पताल पुगिरहेका छन्। कसैलाई आफ्ना मान्छे भेटिने आशा छ, कसैलाई अन्तिम पटक अनुहार हेर्न पाउने अपेक्षा। तर सबैको साझा पीडा एउटै छ—भोटेकोशीको उर्लंदो भेलले खोसेका आफ्ना प्रियजनको खोजी।

भोटेकोशी बाढीले केवल घर, सडक र संरचना मात्र बगाएको छैन, यसले सयौं परिवारका सपना, सम्बन्ध र खुसीहरू पनि सँगै बगाएको छ। पोखराका यी शवगृहहरू अहिले ती अधुरा कथाहरूको मौन साक्षी बनेका छन्, जहाँ प्रत्येक शवसँग एउटा परिवारको पीडा, एउटा अधुरो प्रतीक्षा र एउटा कहिल्यै नमेटिने सम्झना जोडिएको छ।